Βύρων Λεοντάρης

Μηχανή #83 μια ποίηση μουσική

Μηχανή #83 μια ποίηση μουσική 600 600 KPaX Radio

Μην πεις: “Δεν καταδέχομαι!”,
μην πεις: “Κι αχ, πώς να κάμω;”
Πιάσε το στίχο σου σκυφτός,
σαν το ψωμί από χάμω.
Τέλλος Άγρας

ένας τρελός λαγός περνά με κόκκινο τη διάβαση
και άλλες μουσικές ιστορίες
στη μηχανή #83

Μηχανή #79 σαν ουρανός που έχασε το δρόμο

Μηχανή #79 σαν ουρανός που έχασε το δρόμο 600 600 KPaX Radio

Ο άνεμος ρέει μέσα στην καρδιά μας
Σαν ουρανός ποὺ έχασε τὸ δρόμο
Γ. Σαραντάρης

ήλιος αέρας πέτρα νερό
κι άλλα στοιχειά της καρδιάς
και τ’ ουρανού
μαζί κι ο παροιμιώδης γέροντας με τη χονδρή την κάπα
στη μηχανή #79
σε ήχους διονυσιακούς

Μηχανή #72 της γραφής τα ύστερα

Μηχανή #72 της γραφής τα ύστερα 1231 1302 KPaX Radio

η μηχανή #72
εξομολογεί τις λέξεις
και τις αναβαπτίζει
στην αθωότητα
ακούγοντας Γλασκωβίτικες μουσικές
και ρωτώντας
τελικά πουλάει η ποίηση;

στο Κοινωνικό Ραδιόφωνο Χανίων
της γραφής
τα ύστερα

Μηχανή #62 συμπαντική

Μηχανή #62 συμπαντική 300 300 KPaX Radio

Αν συμπυκνώναμε χρονικά την ηλικία του σύμπαντος
σε 1 ημερολογιακό έτος
τότε συγκριτικά η ιστορία της ανθρωπότητας
θα ανερχόταν στα 14 δευτερόλεπτα

η μηχανή #62
διαγράφει μια ελλειπτική τροχιά
στο βάθος του κόσμου
με λάβα αρχαίων ηφαιστείων
για συντροφιά

χτυποκάρδι γράφουμε εδώ στη γη
καρδιοχτύπι γράφουμε στο διάστημα
λόγω έλλειψης βαρύτητας
Γ. Στίγκας

Μηχανή #49 Φτου ξελευτεριά!

Μηχανή #49 Φτου ξελευτεριά! 300 300 KPaX Radio

Οι φωνές των παιδιών λένε τα λόγια που ξέχασες και δε λες πια.
Φτου ξελευτεριά! Παίζουμε; Κόψε.

από την απείθαρχη φασαρία των παιδιών
ως τη σιωπή των πεισμωμένων δρόμων
η μηχανή #49
σπάει
το κέλυφος
του ήχου

Μηχανή #25 κάκτος

Μηχανή #25 κάκτος 300 300 KPaX Radio

Έτσι καθώς ακροβατούσε στο κενό
Στην παρυφή του φύλλου,
Σε δηλωμένη και χρωματική και ποιοτική
Προς τον κάκτο αντίθεση.

Η εν λόγω συστηματική διαφωνία
Δεν είχ’ άλλο ενδιαφέρον
Παρά μόνο σαν ποίηση
Σαν ακραία δυνατότητα μιας άνοιξης…

Νίκος Φωκάς «Ο κάκτος» 1980-81

η μηχανή #25
υποκλίνεται στο κόκκινο άνθος
ενός κάκτου
και από τον Φωκά
στον Ασλάνογλου
στον Λεοντάρη στον Χιόνη
στη Γώγου και τον Μπρεχτ
δίνει μορφή στο χάος
με φαντασία ποιώντας
την ακραία δυνατότητα μιας άνοιξης

Η ποίηση πρέπει να ‘ναι
Ένα ζαχαρωμένο βότσαλο
Πάνω που θα ‘χεις γλυκαθεί
Να σπας τα δόντια σου.
Α. Χιόνης

Συντονιστείτε (και γλυκαθείτε) στο Κοινωνικό Ραδιόφωνο Χανίων

Αρχική