Εκείνους που πείνασαν και πεινούν
τη δύναμη της ζωής, την εμορφιά,
βλέπω, εκείνους που δε θα χορτάσουν,
καθώς της ζωής θα περάσουν το δρόμο,
ανεξήγητο όραμα θλιβερό.
Άλλους που πόθησαν απεγνωσμένα
κι απ’ του ανήμερου πόθου σημαδεύτηκαν
το ανεκπλήρωτο χάρισμα.
Εκείνους που έζησαν και θα ζήσουν,
δίχως να ζουν, που έρχονται και θα διαβούν,
ήρθαν και πέρασαν δίχως να χαρούν
το έξοχο κάλλος του βίου.
Εκείνους αισθάνομαι που δεν δοκίμασαν
της πρωίας αγέρι καλό,
του μεσημεριού την ένδοξη πύρα,
την πορφύρα της δύσης να ιδούν,
δεν μπορούν, να βλέπουν, δεν έμαθαν.
Όσους σέρνονται και δε θα σηκωθούν,
σκύβουν και δε θα σηκώσουν
το ανθρώπινο σώμα τους.
Ζωή Καρέλλη
1955
Κασσάνδρα και άλλα ποιήματα
