KPaX Radio

Υπάρχουν άνθρωποι που μόνο περιμένουν
Δεν είναι ποιητές
Δεν έγιναν ποτέ επαναστάτες
Κανένα φως δεν παρασύρουν προς το μέρος τους
Και πού και πού ένα κομμάτι σύννεφο
Περνάει πάνω απ’ την καρδιά τους
Και την κρύβει
Μαρία Λαϊνά

μηχανή #202
ψάχνει σε στίχους τρόπους
να μη κρυφτεί η καρδιά μας

Σ’ αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται. Όταν, στο δρόμο της Θήβας, ο Oιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Oιδίποδα.
Γιώργος Σεφέρης

Οραματίζομαι ένα χάρτη
από βιώματα
σε κλίμακα
πατριαρχική
και ένα υπόμνημα
με ονόματα γυναικών εκατομμύρια

Η μορφολογία του εδάφους αλλάζει και
δε φυτρώνουν λουλούδια
στα σημεία που γυναίκες υπήρξαν αόρατες
άγρια βράχια υψώνονται
με ορμή και άνισα
σ’ όλα τα σημεία που θηλυκότητες στερήθηκαν φωνή
αλλά και σ’ εκείνα που αντήχησαν οι κραυγές τους
ξανοίγονται πηγές με αίμα
εκεί όπου ξεψύχησαν οι δολοφονημένες

Τον χάρτη εκείνο τον απλώνω
μέχρι που εφάπτεται στον κόσμο
κι ο κόσμος γίνεται ένα μέρος άγονο
ξηρό εχθρικό ματωμένο

Μα τώρα πια ήρθε η ώρα
να πάμε σ’ άλλο πλανήτη
μα τώρα πια δεν έμεινε
χώρος
που δεν έχει ποτιστεί με
βία
για να χαρτογραφήσουμε

Κλειώ Κοκολάκη

25.11
μηχανή #201
καμία μόνη

Featured Image: έργο της Κατερίνας Στάτη. Αντλήθηκε από “Είναι γυναικοκτονίες, ανόητε!” (Δημιουργικές εργασίες ενάντια στην έμφυλη βία από την Β΄Λυκείου του Μουσικού Σχολείου Ρόδου) (https://afterschoolbar.blogspot.com/2020/01/blog-post_15.html)

Αυτό το σώμα δεν σας ανήκει

Αυτά τα λεπτά χέρια, τα χοντροκομμένα
που καθαρίζουν, σιδερώνουν, ξεσκατώνουν,
αυτά τα δυνατά χέρια, απ’ την αρθρίτιδα διαλυμένα
που αγγίζουν, ράβουν, πληκτρολογούν·
αυτά τα λεπτά πόδια, τα στραβοκάνικα
που περπατούν χιλιόμετρα για το σχολείο, για τη δουλειά
αυτά τα παχιά πόδια, τα ντροπιασμένα
που στίζει ο φλεβίτης, τα μωλωπισμένα·
αυτό το εφηβικό στήθος, το γαλακτοφόρο
που τροφοδοτεί, απ’ την ηδονή αναρριγεί
αυτό το λιπόσαρκο στήθος, το σακουλιασμένο
που πετσοκόβουν, φαρμακώνουν·
Αυτό το γέρικο πρόσωπο, το πρησμένο
που το κρύβουν, το κακολογούν
αυτό το τέλειο πρόσωπο, το μακιγιαρισμένο
που αποθεώνουν, ιδεολογικοποιούν·
Αυτό το μαύρο, σκουρόχρωμο, κίτρινο, λευκό σώμα
που το ντύνουν, το αποστρέφονται, το γδύνουν,
το φυλακίζουν, το βιάζουν, το εξοντώνουν,
το έχουν για γρανάζι, αναπαραγωγική μηχανή.
Αυτό το σώμα είναι λεύτερο από προσδιορισμούς,
ορισμούς, καθορισμούς.
Αυτό το σώμα
Δεν Σας Ανήκει.

Δώρα Κασκάλη