επιστρoφή στην ανάγκη να μιλήσουμε όσο ποτέ
επιστρoφή στα ολάνοιχτα παράθυρα
επιστροφή στο χορό ως το χάραμα στην ακροθαλασσιά
μέσα στον κόσμο στα γραμμόφωνα στη θλίψη
επιστρoφή στο άγγιγμα της θάλασσας που θάρθει απ’ τα παράθυρα να σχίσει τη σιωπή –
μηχανή #214
αυτό το βράδυ του Αυγούστου
σμίγοντας στίχους του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου
με το φετινό μουσικό μας καλοκαίρι
